De Rütli (in het Frans : Grütli) is de weide waar, volgens de volksoverleveringen, Zwitserland in 1291 ontstond : aan de Vierwaltstättersee sloten de kantons Uri, Schwyz en Unterwalden een fusieakkoord. Elk jaar op 1 augustus is deze weide het middelpunt van de Zwitserse nationale feestdag.

Luzern

De Kapelbrucke

Luzern – hoofdstad van het gelijknamige kanton – ligt aan de Noordkant van het meer en kent tal van bekende attracties: de Kappellbrücke is de oudste overdekte brug in Europa. Hij werd gebouwd in 1333, is 204 m lang en binnenin zijn vele 17e eeuwse schilderingen van locale historische gebeurtenissen . De brug werd in 1993 gedeeltelijk door brand verwoest, maar snel weer opgebouwd, het is immers één van de belangrijkste toeristische attracties. Aan de kleur van het hout kun je zien welk gedeelte nieuw is.

Op enkele honderden meters van de Kappellbrücke, direct aan het meer, ligt het moderne kultuur- en congrescentrum, van 1995 to 2000 gebouwd door de beroemde Franse architect Jean Nouvel. Het KKL (Kultur- und Kongresszentrum Luzern) heeft o.a. een prachtige concertzaal met 2000 plaatsen en diverse zalen voor multimedia en 3D presentaties.

Het station – direct bereikbaar vanuit het KKL – is een belangrijk knooppunt van de Zwitserse spoorwegen. Reizigers komen en vertrekken uit en naar alle richtingen, met name vanuit het Noorden richting de Gotthard. Het station kreeg eind vorige eeuw een behoorlijke facelift en het is sindsdien tevens een shoppingcentrum.

Aan de overkant van de Sarnersee, de arm van het Vierwoudstedenmeer waaraan Luzern ligt, bevindt zich het Transportmuseum (in het Duits : Verkehrshaus), een paradijs voor liefhebbers van miniatuurtreintjes, auto’s, vliegtuigen en andere vervoersmiddelen. Het is een zeer populair uitje voor jong en oud; er is tevens een filmtheater, planetarium en conferentiecentrum.

Berg- en smalpoortreintjes

De Pilatus en het Vierwoudstedenmeer

Luzern is het vertrekpunt van het enige smalpoortreintje van de nationale spoorwegen, de Brunigbaan. Het brengt de reiziger over de Brunigpas naar Interlaken. In Alpnachstad kun je uitstappen voor een van de mooiste excursies in dit gebied: naar de Pilatus. Deze berg (2100 meter) is bekend om zijn tandradspoorbaan, de steilste van Europa, met een helling van ruim 48%. Vanaf de Pilatus heb je een prachtig uitzicht over het Vierwoudstedenmeer en de daaromheen liggende bergen. Er zijn uiteraard ook vele wandelmogelijkheden. Je kunt de reis voortzetten met een kabelbaan naar Kriens, een voorstadje van Luzern, en vandaar met de bus terug naar het station in Luzern.

Een andere beroemde berg aan het Vierwoudstedenmeer is de Rigi. Ook hier talloze wandelmogelijkheden, voor de liefhebbers is de top (op 1700 meter) te voet goed bereikbaar. Terug kun je met het smalspoortreintje, de Rigibahn, naar diverse plaatsen in de regio: naar Vitznau met de oudste bergspoorweg (1871, in 1905 als eerste in Europa voorzien van elektrische aandrijving), naar Arth met de Rigibahn-smalspoortrein en naar Weggis met een kabelbaan. 

Last but not least:  een uitje naar de Bürgenstock. Hier bevinden zich, op 1100 meter, een paar luxueuze hotels en het is een bekend Kurort en congrescentrum.Vanuit Luzern neem je de boot naar Kehrsiten om vervolgens met de kabelbaan of de Hammelschwandlift (de hoogste buitenlift van Europa, 152 meter binnen een minuut!) de berg op te gaan. Kehrsiten is overigens ook bereikbaar te voet vanuit Stansstad.

Juni 1997. Het schooljaar in zit er bijna op. Het is uitkijken naar de zomer. Op een woensdagmiddag is mijn anderhalf jaar jongere broer (ik ben 17, hij 16) voor bloedcontrole naar het ziekenhuis. Als mijn moeder met de auto het laantje is opgereden en uitstapt zegt ze: ‘Hij komt voorlopig niet terug’.

De dagen ervoor zag Warner er bleek uit en voelde zich zwak. De huisarts had een ‘ernstige bloedarmoede’ geconstateerd en doorverwezen naar een gespecialiseerde afdeling van een ziekenhuis, 20 kilometer verderop. Diagnose: geen gewone bloedarmoede, maar de vrij zeldzame variant aplasie médullaire (in het Nederlands: een aplastische anemie). Dit betekent dat de bloedfabriek stilligt, en geen rode cellen, geen  witte cellen, en geen bloedplaatjes meer aanmaakt.

Bij het bezoek aan het ziekenhuis moeten de handen gedesinfecteerd worden en we krijgen plastic sloffen om onze voeten. Want, zoals een vriend destijds heel nuchter tegen me zei ‘Een virus in z’n lichaam en hij is er geweest’. Een keiharde realiteit. Op dat moment is hij afhankelijk van het bloed dat hem gegeven wordt. Verbonden aan slangen, maar wel weer met een beetje kleur op z’n gezicht, ligt hij daar op het ziekenhuisbed.

Hoe krijg je zo’n bloedfabriek weer aan de praat? Jonge stamcellen van een ander geven, zeiden de artsen. Een stamceltransplantatie was noodzakelijk, en daar is een donor voor nodig. Op zoek naar een familielid wiens bloed compatible is. Geluk bij een ongeluk : mijn bloed bleek geschikt te zijn !

Ik werd gemombardeerd tot de meest gezonde patient ooit: ik verbleef drie dagen lang in het Universiteitsziekenhuis in Genève, daar waar mijn broer al wat langer lag. Een paar dagen voor de transplantatie was mijn bloedproductie door toediening van groeihormonen (drie prikken per dag) gestimuleerd. Ik werd drie ochtenden vier uur vastgeketend aan een wondermachine, waaraan ik met twee draden – twee flinke naalden in elke ader – verbonden was. Er werd een soort kringloop gecreëerd: mijn bloed werd uit mijn lijf gepompt, de machine in, de jonge bloedcellen werden ter plekke geselecteerd en de rest meteen weer teruggeven. De jonge stamcellen waren een cadeautje voor de patiënt die echt ziek was.

Contrast: mijn broer onderging chemotherapie, gaf over, at gesteriliseerde maaltijden en gebruikte allerlei medicijnen. Hij werd kaal. De man zat opgesloten in een geisoleerde cel van 2 bij 3 meter, met slechts televisie en computer. Maar je hoorde ‘m niet klagen. Het enige wat je kunt doen is wachten en hopen. Zijn verblijf duurde zes weken. Terwijl ik het genot van gratis perziksap ontdekte, maakte hij me, door het glas van de cel, jaloers met FIFA 1996.

Het geduld werd beloond: na een paar weken bleek de bloedfabriek weer te werken, en mocht hij weer naar huis. Zijn leven was de eerste tijd beperkt, hij moest thuisblijven. Maar het ergste was achter de rug. Al zal hij nog tijden aan de medicijnen zijn en regelmatig terug moeten naar Genève voor controle.

Twaalf  jaar later, in november 2009, viert de zwitserse vereniging voor  mensen die een stamceltransplantatie hebben ondergaan – de 25e verjaardag van de eerste stamceltransplantatie. De techniek heeft vooruitgang geboekt: De wondermachine blijkt inmiddels overbodig. Mijn broer is weer gezond. Hij weet zich die periode goed te herinneren: ‘Zo’n catheter die in je lijf wordt gezet voelt alsof  je dood gaat’.

Maar de man leeft nog. Dankzij het cadeautje dat ik maar al te graag gaf.

Heeft U de laatste video van Lady Gaga al gezien? De onderste video is al een hit in omringende landen, en het zal niet lang meer duren voordat het nummer bovenaan de nederlandse hitparades prijkt.

En die bovenste video dan, zult U zeggen? Niemand minder dan haar (musicale) ouders. Het hitje ‘Fernando’ van de welbekende zweedse band Abba was inspiratie voor de Italiaanse popdiva - en haar producers. Wat lijken ze op elkaar.

De muziekgeschiedenis staat vol van dit soort herproducties. Kent U Puff Daddy nog? Die in 1997 een hitje van The Police op mooie wijze restylde? Of in de cynische sferen, Blink 182, de heren die in een clip Britney Spears, Christina Aguilera en vele andere groupie-bands in de maling nemen? U mag raden welke.  De winnaar krijgt een biertje.

En ja, zelfs Barack Obama had er een handje van. Hij heeft een veertig jaar oude droom verwezenlijkt. Een thema die in 1997 de duitse DJ Quicksilver trouwens ook al had geinspireerd.

De geschiedenis herhaalt zich.

Status updaten, lijsten aanmaken, netwerk opbouwen. Het kan allemaal op Twitter. Concurrent Facebook biedt dezelfde mogelijkheden. Kunnen beiden naast elkaar bestaan?

De cijfers liegen er niet om: 17% van de internetgebruikers zit op Twitter, 51% op Facebook. Voor marketeers, media en andere professionnals is laatstgenoemd netwerk een veel interessantere markt. Meer kans om hier je doelgroep te bereiken.

Facebook is veel gebruikersvriendelijker: Een berichtje retweeten? Zet het op je eigen profiel door op ‘delen ‘te drukken. Lijsten aanmaken? Ga naar ‘vrienden’ en zet ze in een categorie. Discussieren? Dat doe je onder een statusupdate. Zo worden de ’debatten’ keurig gerangschikt per onderwerp (en het kroeggevoel wordt hiermee ook versterkt). Hashtags zijn overbodig, je raakt de draad van de discussie niet kwijt, zoals dat op Twitter wel eens het geval is. En embedden is veel fijner dan steeds naar tinyurl.com gaan om een url-adres in te korten.

Maar Twitter is nog wel een leven bekoren. Zelf heb ik een ‘netwerk’ van 200 mensen op mijn (privé)-Twitter. De meesten van hen hebben een account op Facebook, maar zijn hier niet denderend actief. Allemaal, net zoals ik trouwens, meegeslurt door de Twitter-hype. En aan mijn professionele-account ga ik de komende tijd nog veel plezier beleven.

Het zal nog wel even duren duren voordat Facebook Twitter weggedrongen heeft, zoals ik dat op lange termijn verwacht. De ene blijft groeien, de andere stagneert. Facebook heeft (in absolute cijfers) zelfs google weggedrongen qua bezoekersaantallen, en het aantal accounts blijft maar groeien. Facebook is een must, Twitter een pré.

Het is een hele omslag: ik ga sociale netwerken professionneel inzetten. Om te beginnen een professioneel Twitter-account, naast het huidige bestaande.  

April vorig jaar sloeg ik aan het twitteren, en werd steeds fanatieker. In het begin was het gewoon leuk, je bleef in contact met je studiegenootjes (met de mobiele functie wordt het het nieuwe sms’en), maar naarmate ontdekte ik de vele functies van het sociale netwerk: je laat er weten waar je mee bezig bent, dialogeert, discussieert en je kan je tweets in een handopslag aan je Hyves- en Facebookaccount koppelen. Handig, omdat je je zo nog meer profileert.

Waarom een nieuw Twitter-account?

Werkgevers spitten tegenwoordig heel internet door op zoek naar informatie over hun potentiële werknemers. Op mijn Twitter-account staat informatie die hen niet aangaat, en wel voor eeuwig op dat account te vinden is. Sommigen lezen hier overheen, maar anderen niet; als werkzoekende moet je je kansen vergroten en dus is een nieuw account noodzakelijk. Potentiële werkgevers lok ik naar mijn professionele account.

Verder is het voor jezelf handig om twee gesplitste netwerken op te bouwen. Je creëert in feite je eigen professionele en privé-community. Het is een noodzakelijke stap, de twitter-lists zijn niet toerijkend. Met email doe je het zelfde: iedereen heeft een email voor werk- en privédoeleinden. Je professionele netwerk is – al kan het af en toe wel - niet geinteresseerd in de grapjes die je rondstuurt, of welke maaltijd je kookt. Zelf vind ik het, met alle respect, af en toe irritant om te lezen in welk stadium van zijn leven iemand zich bevindt. Dat kan een werkgever niet boeien.  

Wat betekent deze omslag in de praktijk? Het oude Twitter-account - met meer dan 200 followers - blijft bestaan, onder een nieuwe naam.  Het professionele krijgt de oude benaming toegediend. Een hele verhuizing dus: het nieuwe account is aan Facebook, Hyves, wordpress-site (waar mijn toekomstige website op gaat draaien) en LinkedIn gekoppeld.

Regels

Voor het gebruik van mijn professionele twitter-account bestaan er enkele regels:

- Niet meer dan 10 a 15 tweets per dag. Omdat deze Tweets op mijn site staan maakt het de boel overzichtelijk. Waar heb ik mij vandaag mee beziggehouden? Voor de bezoeker van de website, waarin het account wordt geintegreerd, is dit handig.  De twitterfeed wordt in feite een nieuwsbalk.

- Uit deze 10-15 tweets heeft 80% een professionele inslag: link naar een door mij gemaakte productie of een interessant artikel dat ik online gelezen heb. De resterende 20% heeft een originele, persoonlijke invalshoek. Bijvoorbeeld vermelding van deelname aan een tennistoernooi. Dat zijn leuke feitjes. Zonder in details te treden.De daily fotoblog wordt aan het privé-account gelinkt.

 - Linkjes die interessant zijn voor mijn privé-followers plaats ik eveneens op m’n privé-account.

 - Nooit ‘ik’ gebruiken in een tweet (ook niet op je privé-account): twitteren doe je net zoals bloggen sowieso in je eigen naam. ‘Ik ben een artikel aan het schrijven’ is een pleonasme. Houd het op ’Artikel schrijven’, het scheelt meteen een paar letters. Een sollicitatiebrief begin je ook nooit met ‘ik’.

 - Altijd een linkje plaatsen: naar een eigen gemaakt artikel, of een productie die je interessant vindt. Dat is de kracht van het netwerk: de crossmedialiteit, het linken naar andere pagina’s.

 - Gezien mijn internationale interesse plaats ik af en toe een tweet in het Frans, Engels of Duits.

Stemmen is belangrijk. Om deze reden maakten Emiel Elgersma en Saïda Maggé het filmpje ‘Utrecht Laat je horen’ voor de wedstrijd ‘Mijn stad, mijn stem’. En omdat het zo’n goed filmpje is verdienen zij ook een stem: die van jou ! Stem hier

Montage: Antal van Wijk

Zelfs een spelvaut in haar naam schrikt het meisje niet af. Excuses voor de overlast, Trajectum-redactie !

Skiën in twee landen: dat kan in les Portes du Soleil. Dit is een van de grootste skigebieden van Europa en bevindt zich op de grens van Zwitserland en Frankrijk, ten zuid-oosten van het Meer van Genève.

Dit uitgestrekte skigebied telt 650 km pistes en 228 skiliften, wat vele dagexcursies mogelijk maakt. In totaal 12 plaatsen in Frankrijk en Zwitserland zijn onderling verbonden door kabelbanen, sleep- en stoeltjesliften, die vaak duizenden mensen per uur kunnen vervoeren.

Als je in het Zwitserse dorpje Les Crosets, boven Champery verblijft, sta je al aan de voet van de piste en de stoeltjeslift. Het dorp Champery biedt ook diverse andere activiteiten zoals schaatsen of, typisch Zwitsers (al is het dan wel afkomstig uit… Schotland), curling.

Tussen de dorpen zijn er niet alleen ski(lift)verbindingen, ook kun je, met je skiabonnement, gratis gebruik maken van de skibus. Overal zijn gezellige restaurantjes en bars en op sommige plaatsen muziek op de pistes.

Een zo groot gebied biedt vele mogelijkheden zowel voor de beginnende als voor de gevorderde skiër. Je kunt een dag in dezelfde plaats blijven, maar ook een tocht langs diverse plaatsen maken. Het gebied is zo groot dat je onmogelijk in één dag overal kunt komen. Vanaf sommige bergtoppen heb je prachtige uitzichten – maar daar boven kan het ook flink waaien.

Het bekendste Franse dorp in het gebied is Avoriaz: dit is een autovrij dorp, wel (met name in het weekend), heel druk, maar door de vele stoeltjesliften met groot debiet zijn er nooit meer lange rijen. Het leuke is dat je hier gewoon door het dorp kunt skiën. Niet-skiërs kunnen tochtjes met een soort huifkar maken.

Als je aan het skiën bent moet je oppassen voor een « Jour blanc » , letterlijk vertaald een witte dag. Dit betekent dat er geen zon is ; daardoor zijn hobbels en oneffenheden moeillijk te zien en dat maakt het skiën lastiger. Daarnaast kan het weer snel omslaan in de bergen en voordat je het weet moet je een afdaling maken terwijl de mist je het zicht tot soms maar enkele meters beperkt.

De pistes zijn goed gemarkeerd met paaltjes, houd je hier goed aan. Neem rustig de tijd om aft e dalen. Houd nauwlettend het weerbericht in de gaten en houd je aan de instructies van het personeel.  Aan het einde van de dag worden de pistes een laatste keer gecontroleerd:  de langzame skiers worden begeleid door het personneel.

*Dit artikel werd geschreven voor www.vakantie.nl/zwitserland (publicatie rond 8 februari)